بدون جان عزيز دل مگر ميماند انساني

اگر چه نيستي نزدم ببيني اين غم و دردم

چه با من ميكند هر دم ولي دانم كه ميداني

خودت ميداني اين دنيا چه با من ميكند جانا

ميان كوهي از غمها عزيزت گشته زنداني

فلك گريد به حال من به سوداي وصال من

به اين درد محال من كه آن را نيست درماني

زمان زهريست در كامم كه آن را زندگي نامم

     فقط  ياد تو آرامم    نمايد زين پريشاني

 اگر چه نزد تو خوارم بیا روزی به دیدارم

     که این قلب سیه کارم کنم پای تو قربانی

بیاید روزی ای فانی که من را از برت رانی 

ولی آن روز خودت مانی و کوهی از پشیمانی

به زودی آید آن روزی که بیزارت کنند از من 

مرا رانی ز دامانت به شامی سرد و بارانی

ای بی وفـــــــــــــــــــا....!

مرا چون قطره اشکی زچشم انداختی رفتی

تو هم ای نازنین قدر مرا نشناختی رفتی

به چندین آروزوچون سایه در پای تو افتادم

ولی دامن فشاندی قد به نازافروختی رفتی

مرا عشق تو فارغ کرده بود ازدیگران اما

تو سنگین دل زمن با دیگران پرداختی رفتی

تمنای نگاهی داشت دل از چشم مست تو

تو غافل کردی و کاردلم را ساختی رفتی

ندادی آشنایی چون گذشتی ازکنارمن

تو ای بیگانه خو گویا مرا نشناختی رفتی

زمن بگزشتی و با دیگران رابطه کردی

با احساسات رضا چون بازی کردی و رفتی

عــــــادله جان...!

حلقه ای رنگین کمان است عادله ---- مثل گل زیبا جوان است عادله

می شگوفد غنچه ازلبخنداو ------ باغ گل را باغبان است عادله

می تراود صبح ازکنج لبش ----- خورشید هردو جهان است عادله

شب ستاره پیش او شرمنده است --- پرتوی صدکهکشان است عادله

این زمین در زیر پایش کهنه است --- کفش نو اش آسمان است عادله

میکشد ناز نگاهش خلق را ------- مثل تیغ قاتلان است عادلــــــــــه

نغمه را بلبل به اوآموخته است --- چقدرشیرین زبان است عادلــــــه

درنگاهش پرچم صلح و صفاست --- پادشاه عادلان است عادلـــــــه

بی حضورش قلب من خالی بود --- در رگ من خون جان است عادله

این جهان باشد گرسنه بی رخش --- بر دل من آب ونان است عادله

گم شده ماه رخش در زیر مو ------ زیر برگ گل نهان است عادلــــه

جامه ی پوشیده از باران نور ----- چقدر رنگین کمان است عادلــــه

آفتاب از شرم رویش سرخ شد --- چون شفق رنگین لبان است عادله

عاقبت مردم اگر از عشق او ----- برسرقبرم نشان است عادلــــــــــــه

اگر با بودن من غم در دلت جان می گیره

من میروم که تا ابد قلب تو آرام بگیره

اگر با ماندن من باغ تو ویرانه می شه

میرم اما می دانم دل بی تو دیوانه می شه

فکر نکن که بی کسم خدا به دادم می رسه

کوه به کوه نمی رسه آدم به آدم می رسه

مرهمی از شب چشمات برای دردم نداری

خورشیدی اما خبر از تنه سردم نداری

هرگز تورو فراموش نخواهم کرد حتی اگر ما را از یاد ببری و هرگز از تو رنجور نخواهم شد چرا که  دوستت دارم

دیوانه وار عاشقت شدم چرا که مهربانی را در وجودت دیدم با چشمانت وجودم را دگرگون ساختی و اگر تو نبودی هرگز عاشق نمی شدم

سوگند که وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است و اگر با من یگ اشاره ای کنی فرسنگها راه خواهم پیمود .

چرا که شب عشق بسیار طولانی است و قلبم در آرزوی  تو می سوزد. آنگاه که از برابر دیدگانم  دور شوی خورشید وجودم پنهان می گردد

و ابر های غم و اندوه ‚ ما را در بر می گیرد و به دنیای غریبی می برند .

همیشه در قلبم حضور داری و عشقت زندگیم را گل باران کرده است و همه ای این دنیا را با قلبی پر از رمز و راز به دنبالت طی کردم .

محبوبم !! همیشه به انتظار بازگشتت خواهم بود .

از عشقم جدا شدم

من شمعداني بودم و او پرپرم کرد

برگ درختي بودم و خاکسترم کرد

هر روز با يک خاطره، با بال رويا

پرواز مي کردم،که بي بال و پرم کرد

گفتم نرو تنهايم اي همزاد باران

رفت و نگاه آخرش تنهاترم کرد

او سنگ زد بر شيشه احساس هايم

خون را ولي مهمان چشمان ترم کرد

وقتي که گفتم هر چه ميل توست باشد

مثل غروري ايستاد و باورم کرد

با دلي بي تاب مي خوانم تو را

مثل شعري ناب مي خوانم تو را

در كنار جويباري از غرل

با سرود آب مي خوانم تو را

شب به قصد كوچه بيرون مي روي

در شب مهتاب مي خوانم تو را

خستگي را مي تكانم از تنت

با زبان خواب مي خوانم تو را

با لباني كه عطش بو سيده است

با صداي آب مي خوانم تو را

عكس خاموشم كه تا پايان عمر

با دلي بي تاب مي خوانم تو را

وفا نکردی وکردم،جفا ندیدی و دیدم

                                          شکستی ونشکستم،بريدى و نبريدم

اگرزخلق،ملامت وگرز کرده،ندامت

                                         کشیدم از تو کشیدم،شنیدم از تو شنیدم

کی ام؟ شکوفه ی اشکی که در هوای تو هر شب

                                        زچشم ناله شکفتم ، به روی شکوه دویدم

مرا نصیب غم آمد ، به شادی همه عالم

                                         چرا که از همه عالم ،محبت تو گزیدم

چو شمع خنده نکردی مگر به روز سیاهم

                                          چو بخت جلوه نکردی مگر ز موی سپیدم

به جز وفا و عنایت ، نماند در همه عالم

                                          ندامتی که نبردم، ملامتی که ندیدم

 نبود از تو گریزی،چنين که بار غم دل

                                          زدست شکوه گرفتم،به دوش ناله کشیدم

جوانی ام به سمند شتاب می شدو از پی

                                            چو گرد در قدم او ،دویدم و نرسیدم

به روی بخت زدیده ،زچهر عمر به گردون

                                            گهی چو اشک نشستم ،گهی چو رنگ پریدم

وفا نکردی و کردم ،به سر نبردی و بردم

                                           ثبات عهد مـــــــــرا دیدی ای فروغ امیــــــــــــدم

تو که میخواستی امروز بروی

پس چرا دیروز با من عهد بستی

تو که میخواستی امروز مرا تنها بگذاری

پس چرا دیروز مرا عاشق خودت کردی

به یادت است حرفهای روز اول آشنایی را

به یادت است قول و قرارهای آن روز آفتابی را

به یادت است فریاد دوستت دارم را

به یادت است از اول کوچه دویدن، به شوق در آغوش کشیدن من را

میگفتی میخواهم دنیا نباشد اما مرا داشته باشی

یک لحظه نیز نیامده که بدون من نفس کشیده باشی

حالا من هستم و نگاهی خسته ،  

به چه کسی بگویم دردهای این دل شکسته

من که مانده ام در پشت درهای بسته  ، تو کجایی ،  

دلت با دلی دیگر در کنار ساحل عشق نشسته

روزهای تکراری ، گذشت آن لحظه های بیقراری

گذشت آن شبهای پر از گریه و زاری

کمی دلم آرامتر شده

فراموشت نکرده ام ، مدتی قلبم از غمها رها شده

شب های تیره و تار من

مدتی بیش نیست که میگذرد از آن روز پر از غم

به یاد می آورم حرفهایت را

باز هم گذشته ها میسوزاند این دل تنهایم را

از آن روز تا به امروز تنهای تنها مانده ام

دل به هیچکس ندادم و هنوز با غصه ها مانده ام

نمیتوانم فراموشت کنم ، محال است روزی بیاید که یادت نکنم

یا با دیدن عکسهایت گریه نکنم

نمیتوانم فراموشت کنم.... نمیتوانم فراموشت کنم